نسخه چاپی نسخه چاپی

تاملاتی بر یک استعفا

استعفای ناگهانی دکتر علی لاریجانی از دبیری شورای عالی امنیت ملی و کناره‌گیری وی از پروژه مذاکرات هسته‌ای ایران، به مهمترین خبر رسانه‌ها تبدیل شده است. اهمیت این استعفا به این دلیل است که گفتگوی با سولانا پیش‌روی شورای عالی امنیت ملی قرار دارد و تغییر طرف ایرانی مذاکره‌کننده، می‌تواند به تغییر سیاست‌های جمهوری اسلامی هم تفسیر شود. برای درک ابعاد این استعفا و جوانب و پیامدهای آن، طرح چند نکته در این باب را ضروری می‌دانیم:

۱ – وجود تفاوت دیدگاه و اختلاف سلیقه میان مسوولان نظام یک امر عادی و پذیرفته شده است. همواره امیدوار بودیم تفاوت دیدگاه و سلیقه موجود میان دبیر شورای عالی امنیت ملی و رئیس‌جمهوری با روش و منطق دیگری سامان می‌یافت تا از پیامدهای احتمالا منفی این استعفا، کاسته می‌شد.

۲ – لاریجانی طی مسوولیت خود نشان داد که اهل مذاکره مفید و موثر است. وی بی‌آن که اهل سازش و کوتاه آمدن از منافع ملی باشد، اصل مذاکره را در تامین این منافع تثبیت کرده است. البته قرار نبود که ما صرفا از طریق مذاکره به اهدافمان برسیم ولی مذاکرات این دوره، از ایجاد یک تفاهم و وحدت جهانی علیه ایران جلوگیری کرده و نهادهایی چون ‌آژانس و برخی کشورهای اروپایی را در مقابل زیاده‌خواهی‌های آمریکا قرار داده است. همین دستاوردها، تقدیر از تلاشهای لاریجانی را ضروری می‌سازد.

۳ – تصمیمات پیرامون مذاکرات هسته‌‌ای، جنبه ملی دارد و فراتر از حد یک نهاد و یک قوه، اتخاذ می‌شود. دقیقا به همین دلیل است که اطمینان‌آورتر است و نگرانی ایجاد تغییرات روزمره و ناگهانی در آن وجود ندارد. شورای عالی امنیت ملی با ترکیبی که دارد، محل تصمیم‌سازی مهم کشور است و تفاوت برداشت‌ها و گوناگونی راهکارها را به عزم مشترک ملی تبدیل می‌سازد. باید شان و جایگاه این نهاد را تقویت و تصمیم‌های جمعی را ارج نهاد. ضمن آن که باید بدانیم تصمیمات آن تنها پس از تایید مقام معظم رهبری قابل اجراست.

۴ – دولتهای اروپایی و مسوولان آژانس باید بدانند که با توجه به جایگاه اساسی شورای عالی امنیت ملی کشورمان در تصمیم‌گیری‌های مهمی چون مساله هسته‌ای، در مواضع اصولی و محوری جمهوری اسلامی در قبال مذاکرات هسته‌ای، تغییری ایجاد نخواهد شد و تغییر افراد به معنای تغییر در استراتژی نظام نیست. البته تجربه طولانی‌مدت مذاکرات میان ایران با کشورهای اروپایی و مسوولان آژانس، به آنان آموخته است که به تغییرات مدیران و مسوولان ایرانی در حوزه سیاست خارجی؛ معنای تغییر راهبرد ندهند. ثبات مواضع استراتژیک و اساسی نظام به‌رغم آمد و رفت مسوولان و مدیران متعدد، واقعیتی است که همگان آن را دریافته‌اند.

No related content found.

Share and Enjoy


اضافه کردن نظر