نسخه چاپی نسخه چاپی

مناقشه‌ای که خیری در آن نیست

ظاهرا‌‌‌‌ مرور رویدادهای مرتبط به قطعنامه ۵۹۸ در سالگرد آن، هر ساله به یک بحران و مناقشه میان مسوولان سیاسی منجر می‌شود. در یکی دو سال گذشته، اظهارات متفاوت هاشمی رفسنجانی و محسن رضایی درباره دلایل پذیرش قطعنامه، کار را به جایی کشاند که نامه محرمانه حضرت امام درباره قبول قطعنامه، به اطلاع همگان رسید. امسال مباحث مربوط به قطعنامه، مناقشه‌ای میان دکتر ولایتی و دکتر محمدجواد لاریجانی را دامن زد که معلوم نیست عاقبت آن چه می‌شود.

در جریان مباحث  کلامی اول، جنبه‌های عمومی دفاع مقدس مورد توجه بود و آقایان هاشمی رفسنجانی و محسن رضایی، درست یا نادرست درباره دلایل متفاوت نظام برای پذیرش قطعنامه سخن می‌گفتند و همین‌ امر، ناگفته‌هایی را علنی می‌کرد و درک عمومی از شرایط سال پایان دفاع مقدس را ممکن می‌‌ساخت. حاصل آن مناقشات هم، انتشار رسمی سندی شد که انتقاداتی را به دنبال داشت هر چند نامه قبلا نیز به صورت غیررسمی منتشر شده بود.

آنچه در مناقشه اخیر میان آقایان ولایتی و لاریجانی متفاوت می‌نماید، جنبه شخصی پیدا کردن مباحث است. محمدجواد لاریجانی، با کلامی نسبتا ملایم، تفاوت برداشت خود با دکتر ولایتی را در حیطه سیاست خارجی، اظهار کرد. دکتر ولایتی کمی تندتر، پاسخ داد و ماجرای کنار گذاشته شدن لاریجانی از وزارت خارجه را به مخالفت وزارت اطلاعات وقت نسبت داد. لاریجانی برآشفته از این سخن، پاسخ تندی را برای رسانه‌ها فرستاد و ضمن به کار بردن تعابیری اهانت‌آمیز، سخنانی را به کار برد که در آن خشم و عصبانیت موج می‌زند. با این حساب معلوم نیست در ادامه این ماجرا، چه مطلبی رد و بدل خواهد شد و کار به کجا خواهد کشید.

واقعیت این است که نقادی در قبال مسائل گوناگون حوزه اجتماعی و سیاسی، یک ضرورت است و جامعه برای فهم درست مسائل، به شنیدن صداها و دیدگاه‌های متفاوت نیاز دارد، اما هنگامی که سخن درست با انگیزه‌های فردی و با هدف اثبات خود از سوی هر کس، مطرح شود ، مفید واقع نمی‌شود و حاشیه‌ها، بیش از اصل، موضوعیت می‌یابد. در این گونه مواقع، بجاست که یک طرف ماجرا، از خود خویشتنداری نشان دهد و به مناقشاتی که خیری در آن نیست، دامن نزند.

No related content found.

Share and Enjoy


اضافه کردن نظر